دکتر جمشیدِ اسدی، استادِ دانشگاهِ امریکنِ پاریس، به پرسشهایِ چراغِ آزادی در بابِ نسبتِ نفت با اقتصاد و سیاست در ایران پاسخ داده است.

از بدوِ کشفِ نفت در مسجد سلیمان، منابعِ نفتِ ایران یک ثروت عمومی در نظر گرفته شده و درآمدهایِ حاصل از آن به خزانه‌یِ دولت‌ها ریخته شده است. حتی ملّی شدنِ صنعتِ نفت در زمانِ دکتر محمدِ مصدق نیز این امر را دگرگون نکرد؛ انقلابِ پنجاه و هفت نیز چنین پیامدی نداشت. درآمدهایِ نفتی به خزانه‌یِ دولت‌ها واریز می‌شده است، تا دولت‌ها، چه مردمی و چه غیرِمردمی، آن را حسبِ صلاحدیدِ سیاستمدارانِ حاکم هزینه کنند. در ایران عموماً حاکمیتِ دولتِ ملّی بر صنعتِ نفت و درآمدهایِ آن حداکثر شکلِ ممکنِ تحقّقِ مردمی شدنِ ثروتِ عمومیِ نفت پنداشته می‌شده است.

با پايان گرفتنِ دوره‌يِ زمامداريِ بوش، دورانِ اتحادِ قديمي بينِ ليبرتارين‌ها و محافظه‌كارانِ جامعه‌گرا نيز ظاهراً به پايانِ خود رسيده است. پس از شكستِ فضاحت‌بارِ برنامه‌يِ اصلاحيِ نظامِ تامينِ اجتماعي، دستورِ كارِ سياسيِ راستگراها تقريباً از هر گونه آلودگي به عناصرِ آزادخواهانه (ليبرتارين) مبرا بوده است. حزبِ جمهوري‌خواه به مقامِ حزبي تنزل يافته است كه سياستِ قرض گرفتن و خرج كردن و تلاش برايِ گماردنِ وابستگانِ خود به موقعيت‌‌هاي لابيگري در واشنگتن مشخصه‌‌يِ آن است. در همين اثنا، جنبشِ محافظه‌كاران در شكلِ عموميِ خود انرژيِ خود را مصروفِ ضديت با همجنسگرايان، ضديت با مهاجران، خيال‌انديشي در خصوصِ جنگِ جهانيِ چهارم، تراژديِ خانواده‌يِ شياوو، و بازتعريفِ وطن‌خواهي در قالبِ اشتياق برايِ تجسسِ گسترده در زندگيِ خصوصيِ افراد و توجيهِ شكنجه كرده است.

کمیسیون اروپا، 12 می با آغوشی باز به استونی خوش‌آمد گفت و توصیه کرد که این کشور کوچک حوزه بالتیک اجازه پیدا کند که سال آینده به یورو بپیوندد. در سوی دیگر،  یونان در دوم می، هنگامی که شرکای اروپاییش همراه با بنیادهای پولی جهان اهدای 145 میلیارد دلار برای نجات این کشور به لحاظ مالی بی‌ملاحظه را بر عهده گرفتند،  با برخوردی بسیار متفاوت مواجه شد. یونان و استونی براستی دو نمونه متضادند.

مقاله‌يِ زير واكنشي است ديگر به نوشته‌يِ «مفاهيمِ گونه‌گونِ آزادي» نوشته‌يِ برنان و اشميتز.

در میان بسیاری از نكاتِ نغز در مقاله بسیار جالب دیوید اشمیتز و جیسون برنان، نظری است که می‌گوید آزادی منفی و مثبت، مجموعه‌ای از معانی را در بر می‌گیرد تا اين كه يك دوگانگي را نشان دهد. [1] به نظر من بدرستی آن‌ها متذکر می‌شوند که پرسش‌هایی درباره درجه و نوع مناسب از آزادی که شهروندان از آن برخوردارند، نمی‌تواند با تحلیل مفهومي تعیین شود، که (به بياني كه از آنِ آن‌ها نيست، ولی احتمالاً موردِ استقبال‌شان خواهد بود) آزادی یک مفهوم ذاتاً بحث‌برانگیز است و بنابراین نمی‌تواند برای رفع مناقشات سیاسی به کار رود، از این رو، چنین مناقشاتی به اختلاف عقاید در بسیاری از مفاهیم منجر می‌شود